Zamandır Öldüren

Cesedim içimden çıkmak için tırmalarken beni,

Ben sadece gözyaşları döküyorum; bu daha mı iyi?

Anlamadım, anlaşılmadım; neydi benim kaderim?

Kendi mezarımı kendim kazıyormuş gibiyim.

Soranlar olsun sözde yukarıdaki adama:

Ne bir cevap var ne de bir ses seda.

N’oldu, darıldın mı, küstün mü; yapıyorduk mübalağa?

Sen bizim hayatımızla oynarken iddiasına.

Sevmedin, sevdirmedin bizi yaşattığın hayatta.

Bir kafesin ardında tutsak olmuşum, baksana.

Aşk, sevgi, yalnızlık; hepsi bir arada,

Sen ise sadece boşluktaki bir hatıra.

Ne bir resim, ne bir yazı, ne de bir hediyedir hatırlatan.

Belki bazen nefret, belki hayal kırıklığıdır tırmalayan.

Tırmanılmayan bir dağ gibiyim; üstü karla kaplı.

Ona da dediler ki: “Güvendiğin dağlara kar mı yağdı?”