Kahverengi Gözlüm

Kahverengi gözlüm,

kara kaşlı, kara saçlım —

bu gönül tutuldu sana,

ipek gibi bir bağla, derin bir hasretle.

Endamına baktım bir kez,

bir daha ayrılamadım;

sanki o bakışların

ruhuma işledi sessizce.

Her seni gördüğümde

kalbim patlayacak gibi olur —

göğsüme sığmaz artık,

taşar, taşar, taşar…

Zaman durur o anda,

saat unutur kendini,

dünya susar bir nefes,

sanki yalnız ikimiz varız.

Nefessiz kalırım bazen,

havanın adını unuturum —

çünkü sen bakarsın bir kere,

akciğerlerim seninle solur.

Kahverengi gözlerin derinliğinde

kaybolmak ne güzeldir,

kara saçların gölgesinde

ömür geçse de yeridir.

Sen baktıkça ben yaşıyorum,

sen varsın diye kalp atıyor —

bu gönül sana tutulmuş bir kez,

bir daha kurtulamıyor…