Bidaha

Bedeli yıpratır beni yaşamanın,

anılar tenimde söndürülen sigara izmaritleri.

Bir gece ay ışığında kardayım,

nefes alamıyorum; ağlamanın o tatlı histerisi.

Geçiciyiz evet, ama geçmişe duyulan özlem gelecek.

Üzgünüz elbet, şehirdeki duygulara duyulan hasret.

Herkes mutlu, herkes aşırı; ne bu gözündeki haset?

Ben yine ağlıyorum, görmez kimse; hasarlıyım, affet.

Tadı geliyor ağzıma gözyaşlarımın tadı,

ama kalmadı hiçbir anının ağzımda eskisi kadar tadı.

Bıçağı boynumda, yanımda iki kabza; bekliyor intiharı, süslemeli bunun.

İnsan ne düşünüyor, hayret; hiç mi şevki kalmamış bunun?

“Bunun” diye hitap ettiği düşüncelerimdir bilhassa.

Hasta yatağında yatar gibi uzanıyorum anılara.

Beynimin içindeki eleman atıyordu Tanrı’ya nida

Bidahalarla yaşanmıyor hayat, olmuyor bidahalarla.